Povežite se sa nama

Potomci velikog vojvode: Tragična sudbina tri sina Živojina Mišića!

Trezor

Potomci velikog vojvode: Tragična sudbina tri sina Živojina Mišića!

Kako je pravilo službe nalagalo, pešadijski poručnik Živojin Mišić morao je da se ženi jer, kao svaki uzoran oficir trebao je imati porodicu. Na jednom balu u Aranđelovcu, koji su upriličili tamošnji meštani, potporučnik upoznaje ćerku građevinskog preduzimača švajcarko-nemačko-francuskog porekla, Lujzu Krinker.

Na balu su odigrali nekoliko igara, i te večeri Živojin Mišić znao je da je pronašao svoju mladu. Roditelji mlade šesnaestogodišnjakinje oštro su se protivili braku sa oficirom koji je sa sela, sa malom platom i najzad, druge vere. Čvrsto rešena, Lujza beži za Živojina i njih dvoje se 30. oktobra 1884. godine venčavaju u Vaznesenjskoj crkvi u Beogradu.

Par je imao šestoro dece, tri kćeri i isto toliko sinova: Eleonoru, Olgu, Anđeliju, Radovana, Aleksandra i Vojislava.

Prvi, najstariji sin Živojina i Lujze, bio je Radovan. Imao je zavidnu vojnu karijeru, a posle oca je kao pukovnik imao najviši čin u porodici. Godine 1943. biva uhapšen od strane Nemaca i upućen u koncentracioni logor u Nirnbergu. Nakon dve godine umire od tuberkuloze u Hanelbergu.

Srednji Aleksandar bio je heroj Prvog svetskog rata i balkanskih ratova. Draži Mihailoviću se u činu majora pridružuje na Ravnoj gori. Stradao jer se Nemcima apredstavio kao Draža. Oni ga odvode u Valjevo, a kada su shvatili ko je i da ima u sebi pola njihove krvi, nude mu život u zamenu za odanu službu. Akeksandar Mišić ovo odbija rečima:

„I to pola nemačke krvi isteklo je na bojnom polju.“

Revoltirani i kivni Nemci ga streljaju, a letnjikovac njegove majke spaljuju do temelja, verujući da je štab Draže Mihailovića.

Nakon završene Vojne akademije u Rusiji, najmlađi Vojislav odlazi u London na studije Hortikulture. Po završetku se vraća u rodnu zemlju. Dobija posao u Gradskom zelenilu gde je radio na uređenju parkovnih površina. Kako je bio simpatizer partizana i komunista, biva uhapšen 1943. godine i zatvoren u logor na Banjici. Nemce je, nekim čudom, bilo sramota da drže zatočenog sina vojvode Živojina Mišića, te ga pustaju na slobodu. Ipak, 1848. godine njegovo ime nalazi se na spisku za Goli otok, gde ga dočekuje ponižavanje, batinaši, kao i nepodnošljivo sunce i zmije. Nakon tri i po godine svakognevne golgote, vraća se u rodni Beograd, gde umire 1974. godine.

Lujza Mišić je, u znak protesta prema svojim Nemcima, uzela kršteno ime Magdalena i pravoslavu veru. Umire 35 godina nakon smrti svog supruga, 1956. godine.

editor.rs

 

Nastavi da čitaš
Ostavi komentar

Ostavite Komentar

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Više u Trezor

Na Vrh